Zelfvertrouwen is niet hetzelfde als jezelf niet meer verlaten

Ik was zelfverzekerd, zeiden mensen. Ik sprak duidelijk, nam beslissingen, leek precies te weten wat ik wilde. Van buiten klopte dat beeld. Van binnen wist ik iets anders: hoe vaak ik, ondanks alle zelfverzekerdheid, mezelf toch wegcijferde zodra het erop aankwam.

Zelfvertrouwen en jezelf niet verlaten lijken op elkaar, maar zijn niet hetzelfde. Zelfvertrouwen kun je oefenen — een houding aannemen, een toon vinden, een overtuiging herhalen tot hij natuurlijk klinkt. Het kan er zijn, en toch verlaat je jezelf op het moment dat het echt telt: wanneer je "ja" zegt terwijl je lijf "nee" voelt, ook al doe je dat met een overtuigende stem.

Wat ontbrak bij mij, was niet zelfvertrouwen. Het was het vermogen om, midden in een moment van druk, bij mezelf te blijven in plaats van over te schakelen naar wat verwacht werd. Die twee dingen kunnen naast elkaar bestaan: een vrouw die zelfverzekerd overkomt, en tegelijk zichzelf op de belangrijkste momenten toch verlaat.

Het een vervangt het ander niet. Zelfvertrouwen kan een schild zijn — soms zelfs een manier om die zelfverlating juist verder te verbergen, ook voor jezelf.

Zelfverzekerd overkomen is geen bewijs dat je bij jezelf blijft.