Wanneer je merkt dat je leeft volgens ieders verwachting, behalve die van jezelf

Op een avond, ergens tussen de was en de mailtjes van de volgende dag, stelde ik mezelf een simpele vraag: wat wil ik eigenlijk? Het antwoord bleef uit. Niet omdat ik het niet wist, maar omdat ik al zo lang niet meer had gevraagd.

Ik kon moeiteloos opsommen wat mijn werk van me verwachtte, wat mijn gezin nodig had, wat vriendinnen van me verwachtten in een gesprek. Al die verwachtingen kende ik uit mijn hoofd. Maar mijn eigen verwachting van mezelf — die was ik ergens onderweg kwijtgeraakt, zonder het te merken.

Dat is het sluipende van dit patroon. Het gebeurt niet in één groot moment van opgeven. Het gebeurt in duizend kleine keuzes waarin de verwachting van een ander net iets zwaarder woog dan die van jezelf — totdat je eigen stem zo zacht is geworden dat je hem nauwelijks nog hoort.

Het merken hiervan is geen reden voor paniek of haast om het meteen recht te zetten. Het is een teken dat er ergens nog een stem is die gehoord wil worden — al is het even niet duidelijk wat die precies zegt.

Die stem terugvinden begint niet met een groot antwoord. Het begint met de vraag zelf, telkens opnieuw stellen, tot er ruimte ontstaat om te horen wat er komt.

De vraag wat jij wilt, is nooit verdwenen. Ze werd alleen lange tijd niet gesteld.