Wat er gebeurt als je stopt met jezelf uit te leggen

Ooit was uitleggen mijn manier om mezelf veilig te voelen. Als ik maar goed genoeg kon verwoorden waarom ik deed wat ik deed, zou de ander het begrijpen. En als de ander het begreep, zou ik niet worden afgewezen.

Ik legde alles uit. Waarom ik later was. Waarom ik nee zei. Waarom ik iets wel of niet voelde. Elke handeling kreeg een verantwoording, alsof ik voortdurend bewijs moest leveren dat ik geen slecht mens was.

Op een gegeven moment merkte ik hoe uitputtend dat was. Niet het uitleggen zelf, maar de aanname erachter — dat ik alleen mocht bestaan als ik mezelf kon rechtvaardigen. Dat idee had zich zo diep genesteld dat ik het nooit had opgemerkt als patroon. Het voelde gewoon als beleefdheid.

Het moment waarop ik voor het eerst iets liet staan zonder uitleg, voelde bijna onbeleefd. Alsof ik iets schuldig bleef. Maar er gebeurde iets anders dan ik verwachtte: niemand viel over me heen. De wereld bleef gewoon draaien.

Stoppen met uitleggen is niet hetzelfde als niets meer zeggen. Het is het loslaten van de aanname dat je jezelf voortdurend moet verantwoorden om ruimte te mogen innemen.

Je hoeft jezelf niet te verklaren om het recht te hebben er te zijn.