Wanneer zorgen voor anderen een vlucht wordt van jezelf

Ze was de vrouw op wie iedereen kon rekenen. Collega's, vriendinnen, familie — voor elk probleem had ze tijd, aandacht, een luisterend oor. Wie haar zag, zag iemand die zorgzaam was. Wat niemand zag, was hoe leeg ze zich voelde na elk gesprek waarin ze alleen maar gaf.

Zorgen voor een ander voelt vertrouwd. Het geeft houvast, een duidelijke rol, een reden om aanwezig te zijn zonder jezelf te hoeven laten zien. Zolang je met de aandacht van een ander bezig bent, hoef je niet bij je eigen binnenkant te komen.

Dat is het stille mechanisme achter veel zorgzaamheid: het is niet alleen geven, het is ook wegblijven. Wegblijven van een vraag die je liever niet aan jezelf stelt. Wegblijven van een gevoel dat te dichtbij komt zodra het stil wordt.

Het onderscheid is niet altijd makkelijk te voelen. Zorgen vanuit overvloed voelt anders dan zorgen vanuit vlucht, maar van buiten zien ze er identiek uit. Het verschil zit in wat er gebeurt zodra je zou stoppen. Voelt het dan rustig? Of voelt het dan ineens onverdraaglijk stil?

Wie merkt dat de stilte na het zorgen ondraaglijk is, heeft iets ontdekt dat verder gaat dan aardig zijn. Dat is niet iets om meteen op te lossen. Het is iets om eerst gewoon te zien.

Niet elke vorm van zorgen is liefde voor de ander. Sommige vormen zijn een omweg om jezelf niet te hoeven voelen.